Metrobüs, Otobüs, Vapur Derken...

Gün ola harman ola derler...
Metrobüs anıları asla bitmez ve orada yaşananlar...
Geçen gün otobüs döven adama denk geldim.
Bindiğim otobüsü yumrukladı biri, "eyvah herif otobüsü koşturuyor" dedim içimden.
Arkada oturan kadınlar "ay manyak adam" dediler. Meğer arabalıymış takıldı peşimize.
Biz de kaçtık! Yani gittik son durağa doğru, tek ben kaldım ama gerildim. Ya herif gelir şoför amcayı sıkıştırırsa dedim. Bari yanında durayım engel olurum, bağırırım falan.
O değilmiş başka araçmış, indim, evime gittim.
Bugün kızın biri mini etek giymiş yanındaki adam sürekli onu kesmiş. Biz kız inerken bağrışmalardan anladık. "Gözleriyle yedi beni" anlamında bir şeyler söledi kız indi araçtan. Adam kendini savunuyordu "bödöoodöbuuu" dedi anlamadık.
Bu araçtan da indim.
Toplu taşıma başa bela!

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Terminus'da Ne Var? "The Walking Dead"

Kim ölür kim kalır meselesi... İzlemeden okumayalım lüften. 4. Sezon 8. bölümün sonunda herkes hapishaneden dışarı savrulmuştu. Gözü dönmüş vali gidip bir kampı kendine göre düzenlemiş, görünürde bir aile bile kurmuştu. Ancak bu hayat onun için yeterli değildi. Kendi kendine hapishanedekileri (yani Rickleri) düşman edinmişti ve intikam almalıydı. Kamptakileri doldurup hapishaneye sürdü. Ve Hershel'in kafası gövdesinden ayrıldı... Sapkın vali bunu Michonne'nin kılıcıyla yaptı. Sonrasında karşılıklı bir saldırmaca sürdü. Otobüsle hapishaneden ayrılanlar ve bir sağa bir sola savrulanlar oldu. Ne hikmettir ki ilerleyen bölümlerde otobüsün en güvensiz yer olduğu anlaşıldı. 8. bölüm sonrasında "The Walking Dead" fanatikleri merakla bekledi. Kim nereye gitti, nasıl buluşacaklar? Rick ve Carl, Judith'i kaybetti ve bunu uzun bir süre üstlerinden atamadılar. Ağır yaralı olan Rick'i oğlu Carl gözetti. Bu süreçte babasıyla bazen monolog bazen de dial...

Devamı

contemporary

Devamı

Benim Evim Senin Evin- Mübadele Tiyatrosu

Basında Biz 🤍 Mimesis Dergi -Evrensel Gazetesi- Tiyatro Dergisi OYUNU YAZARKEN ÖNCESİ VE SONRASI Nüfus Mübadelesi’nin üçüncü kuşak torunlarından biri olarak, bu oyunu yazmayı atalarıma olan bir borç olarak görüyorum. Doğduğunuz toprakları, yurdunuzu ve anılarınızı geride bırakmak çok zordur… En acı olan ise bu kararın başkaları tarafından verilmesi ve insanların buna mecbur bırakılmasıdır. Anneannemden dinlediğim hikâyeler ve okuduğum kitaplar ruhumu bambaşka yerlere taşıdı. Bu zorunlu göçün, onu yaşayan insanların üzerinde silinmez bir travma yarattığını ve bunun farkında olmadan sonraki kuşaklara aktarıldığını hissettim. Araştırmalarım sırasında duygusal olarak çok zor günler geçirdim; bu oyunu gözyaşları içinde yazdım. Ne yazık ki bugün bile bu oyuna dönüp yeniden okumak ve üzerinde çalışmak cesaret istiyor. Bazen kendimi buna yeterince güçlü hissetmiyorum. Dilerim tarih bir daha hiç kimseye böyle acılar yaşatmaz. Yaklaşık üç yıl boyunca, mübadele nedeniyle göç etm...

Devamı

aklıma takıldı

Bu Blogda Ara