Kış böyle hep havadan sudan bahsetme, yaz sıcak-mıcak mızmızlanma. İnsanoğluna yaranılmıyor. Hava durumuyla bozmuşum zaten, saat başına 5 kala Ntv açık. Ne zaman nereden ne geliyor diye meraktayım.
Yarın ilk iş günüm hiçbir heyecan hiçbir merak yok!
Tüm evraklarım hazır, bugün kan testimin sonucunu da aldım bir hastalığım yok allaha şükür. Nüfus kayıt örneğimi de kapmışım. Tüm evraklar ok. Gelsin sigorta, maaş.
Neyse bir şekilde işi öğreniriz pek zor da değil eğitimi de varmış.
Durmak yok yola devam diye diye en azından yazı getirsem, 3 kuruş para birikir. Milletten para da istemek zorunda değilsin, kurumsallık:) güzel şey.
Hem çalışıyorsun elalem için hem de "paraya ihtiyacım" var diye patrondan para istiyorsun. Medyada serbest çalışmak bu kadar aşağılık hissettiriyor insana. Sana borçlu olan kişi daha bir "üstün insan" takılıyor. Herkesin de bir öğüdü oluyor, herkes zaten senin birşey yapabileceğini biliyor. O yüzden kimse düzgün iş vermiyor. Neyse karaktersizlik farkedilemediği zaman başkaları açısından böyle sonuçlar doğuruyor. Bugün TRT spikerleri bile Türkçe konuşamıyorsa benim iş bulamamam imkansız.
Çatı uçsa açıkta kalırız.
Bugünün önemi ise 4 senelik emektar MSI laptopumu 80 Lira karşılığında Yazıcıoğlu işhanında bir bilgisayarcıya bırakmam oldu. 8 kere tamir gördüğü için yeterince sinirlerimi bozan şey için bir gr bile üzülmedim. Benim üzüntüm yeni alacak olduğum laptopa ne kadar harcayacağım. Gidene asla yanmam (erkekler dahil). Ne iş için ne aşk için gözyaşı dökülmez. Gerek yok. Film izlerkem ağlamak daha güzel.
Safranbolu'dan okula arkadaşım Zaferle buluştuk Kadıköy'de. Baylan'a gidelim dedik. Ancak içtiğim cappucino espresso acılığındaydı anlamlandıramadım. Adisebaba yemek lazım. Kahveyi kahvecide, pastayı pastanecide yiyeceksin demekki. Akıllandım. Zaman böyle akıllana akıllana geçiyor. Almam gereken dersler ne kadar çokmuş.
Kader varsa sıyırtmama az kaldı.
Şu an Bim'den aldığım bir çeşit dondurulmuş pastayı yiyeceğim.
Ve hava durumundan bahsetmeye devam edeceğim ta ki askılı giyebileceğim güne kadar.
Yarın ilk iş günüm hiçbir heyecan hiçbir merak yok!
Tüm evraklarım hazır, bugün kan testimin sonucunu da aldım bir hastalığım yok allaha şükür. Nüfus kayıt örneğimi de kapmışım. Tüm evraklar ok. Gelsin sigorta, maaş.
Neyse bir şekilde işi öğreniriz pek zor da değil eğitimi de varmış.
Durmak yok yola devam diye diye en azından yazı getirsem, 3 kuruş para birikir. Milletten para da istemek zorunda değilsin, kurumsallık:) güzel şey.
Hem çalışıyorsun elalem için hem de "paraya ihtiyacım" var diye patrondan para istiyorsun. Medyada serbest çalışmak bu kadar aşağılık hissettiriyor insana. Sana borçlu olan kişi daha bir "üstün insan" takılıyor. Herkesin de bir öğüdü oluyor, herkes zaten senin birşey yapabileceğini biliyor. O yüzden kimse düzgün iş vermiyor. Neyse karaktersizlik farkedilemediği zaman başkaları açısından böyle sonuçlar doğuruyor. Bugün TRT spikerleri bile Türkçe konuşamıyorsa benim iş bulamamam imkansız.
Çatı uçsa açıkta kalırız.
Bugünün önemi ise 4 senelik emektar MSI laptopumu 80 Lira karşılığında Yazıcıoğlu işhanında bir bilgisayarcıya bırakmam oldu. 8 kere tamir gördüğü için yeterince sinirlerimi bozan şey için bir gr bile üzülmedim. Benim üzüntüm yeni alacak olduğum laptopa ne kadar harcayacağım. Gidene asla yanmam (erkekler dahil). Ne iş için ne aşk için gözyaşı dökülmez. Gerek yok. Film izlerkem ağlamak daha güzel.
Safranbolu'dan okula arkadaşım Zaferle buluştuk Kadıköy'de. Baylan'a gidelim dedik. Ancak içtiğim cappucino espresso acılığındaydı anlamlandıramadım. Adisebaba yemek lazım. Kahveyi kahvecide, pastayı pastanecide yiyeceksin demekki. Akıllandım. Zaman böyle akıllana akıllana geçiyor. Almam gereken dersler ne kadar çokmuş.
Kader varsa sıyırtmama az kaldı.
Şu an Bim'den aldığım bir çeşit dondurulmuş pastayı yiyeceğim.
Ve hava durumundan bahsetmeye devam edeceğim ta ki askılı giyebileceğim güne kadar.
Yorumlar